Vrijdag & zaterdag 11 & 12 augustus 

Santiago – Tessenderlo (2000km)

’s Morgens worden we wakker met regen!  Hebben wij geluk gehad met het weer tijdens onze fietstocht.   De hele dag zou het pijpenstelen regenen.  Meermaals hebben we verzopen fietsers langs de kant zien staan.  Hebben godsdienstleraars en een onderwijzer in de hemel dan toch een speciale plaats?  We breken vlug de tenten af en geven alle bagage een plaats in de mobilhome.  Paul is de fietsen aan het monteren achter de wagen.  Gerda heeft gezorgd voor een lekker ontbijt.  Als alles opgeruimd is, doen Peter en Benny de afwas.  Dan gaan we naar het campingwinkeltje.  We kopen proviand voor de lange tocht naar huis.  Als iedereen klaar is, start Paul de wagen.  We groeten Compostela nog even en dan zijn we definitief weg….  We volgen ongeveer dezelfde route die we gefietst hebben. Met ongelovige ogen aanschouwen we de bergen die we overwonnen hebben.  De weergoden zijn niet meer met ons.  Regen valt met bakken uit de lucht.  Onderweg zien we veel wandelaars en fietsers.  Ze beschermen zich tegen de regen met opvallende regenjassen.  Als het te fel regent, schuilen ze onder een luifel of een boom.  Uren kijken we naar buiten en waarschuwen elkaar wanneer we een pelgrim zien aankomen.

Luk:”Benny heeft een inventief idee om de tijd te doden in de mobilhome. Om het uur veranderen we van plaats zodat we telkens een ander zicht krijgen. Daarvoor hebben we zelfs een tuinstoel naast de zitbanken geïnstalleerd. Telkens het uur om is, zingen we de vogeltjesdans en wordt er met veel hilariteit gewisseld. Enkel Pol en Gerda moeten blijven zitten.”

 

 

Paul rijdt in een snelle vaart langs de hoofdweg naar León.  Dan volgen we de pijl richting Burgos.  De regen stopt niet en heeft gezelschap gekregen van donder en bliksem.  Hebben wij geluk gehad!  Na Burgos gaan we de autostrade op richting Bilbao.  We hebben de camino definitief achter ons gelaten.  Het is ondertussen al 16.00u geworden.  Paul stopt enkel om te tanken, voor de rest rijdt hij  goed door.  De regen gutst nog steeds uit de hemel.  Paul voelt zich nog fit genoeg om verder te rijden.  Het volgende doel is Bordeaux.  Aan de Spaanse grens stoppen we even om een broodje te kopen.  Rond 23.00u toveren we de tafel om in een ligbed.  We vragen Paul of hij niet moet rusten.  Paul neemt zijn opdracht met brio waar, hij rijdt door.  Gerda blijft wakker om alles goed onder controle te houden. 

De 3 fietsers gaan slapen.  Wat een luxe! 

 

Peter: ‘Dankzij het pilletje van Benny wordt het een heerlijke nachtrust.  Ik ben even wakker geweest toen Paul de mobilhome langs de kant zette.  Hij ging even dutten.  Wanneer ik terug wakker word, zitten we in … Parijs!!!  Ongelooflijk!  Nog even en we zijn thuis.  Ik verheug me er al op.’

 

We proberen het thuisfront te bellen om te vertellen dat we in Parijs zijn.  We loven Paul om zijn sterke rijmanskunst.  Hij glimlacht.  Na Parijs stoppen we voor een duur ontbijt in een wegrestaurant.  Benny merkt op dat dit ontbijt hem evenveel kost als een uitgebreid menu in Spanje.  Rond 11.30u. tankt Paul voor het laatst in Aarschot.  We kopen een paar kranten om te zien of we niets van de actualiteit gemist hebben.  In Diest bellen we het thuisfront dat we in aantocht zijn.  Peter dankt in onze naam Gerda en Paul voor de uitstekende steun die ze waren en voor hun zorgen en medeleven.  Om 12.30u draaien we de Russelenberg op.   Het weerzien is hartelijk.  Benny moet nog even wachten…..  We nemen afscheid van elkaar en spreken af wanneer we elkaar nog eens zullen zien om herinneringen op te halen en om de foto’s en de video te bekijken.  Alle pakken worden uitgeladen.  Het weerzien met de geliefden is hartelijk.  We krijgen een leuke ontvangst als we de spandoeken, hapjes en schuimwijn zien.  Vol trots worden de compostela’s getoond en worden sterke verhalen bovengehaald.  Iedereen is  blij, wij zijn  blij…..  Het was de moeite.

 

 

Benny: ‘Het weerzien thuis is hartelijk.  Wat doet het deugd te weten dat er zoveel mensen echt om je geven.  Bregt kan natuurlijk zijn traantjes niet bedwingen.  Lydia zegt dat zijn blaasje te dicht bij zijn ogen staat.  Is dit misschien het geheim van de Camino, dat je bij het thuiskomen tenvolle de waarde beseft van een lieve vrouw en twee toffe kinderen?’
De cijfers….

 

-           Maximale snelheid:  65.00

 

-           Afstand: 850.25

 

-           Tijd, doorgebracht op de fiets: 48.21.23

 

-           Gemiddelde snelheid: 17.5

 

 

 

Donderdag 10 augustus   Labacolla - Santiago

Om 7.00u zijn we al op.  De grote dag is aangekomen.  Als pelgrims zullen we straks Compostela binnen rijden.  Om 8.00u. is het nog stil in de bar.  We krijgen ontbijt en kunnen kiezen uit koffiekoeken, chocoladekoeken en croissants.  Als we buiten kijken, zien we niks anders dan mist.  Het is fris buiten.  De auto’s rijden met lichten aan.  Voor het eerst lijkt het weer te veranderen.  Om 8.30u. vertrekken we rustig.  We fietsen achter elkaar en zeggen niet veel.  Iedereen zit te mijmeren.  De dagen passeren nog eens voor onze ogen.  Straks is het eindpunt definitief.  Vijf jaar dromen, voorbereiden.  Het doet ons toch iets.  We naderen Compostela.  Het is nog vroeg en het verkeer is rustig.  We fietsen zeer voorzichtig want de mist wordt dichter.  De auto’s komen als spoken uit de mist tevoorschijn.  Stel je voor dat ons nu iets overkomt, zo dicht bij Compostela.  We naderen de berg van de vreugde.  Op deze berg zagen de pelgrims voor het eerst de torens van de kathedraal.  Het enige wat we zien, zijn wolken die over Compostela hangen.  Compostela toont zich mysterieus aan ons.  We zien letterlijk niets. Enkel een ambetante neppelgrim.  Naarmate we Compostela naderen verschijnen ze meer en meer op de weg.  Ze verpesten  voor een stuk de authentieke sfeer op de Camino….  We zetten onze fiets aan het monument en wachten tot de mist zal optrekken.  Na een half uur is de mist nog niet opgeklaard.  We besluiten af te dalen naar Santiago.  Na een half uurtje fietsen we de stad in.  We volgen de wegwijzers die ons naar het centrum leiden.  Als we de talrijke pelgrims volgen, komen we zeker aan de kathedraal.  We passeren vier Spanjaarden van middelbare leeftijd die in hun beste pakken op een krakkemikkige fiets naar Compostela rijden.  Later, als we onze compostela afhalen, komen we ze tegen als ze trots hun compostela in handen hebben.  Zij fietsen 4km en wij 850km; voor dezelfde compostela.  Rond 10.00u rijden we het plein voor de kathedraal op.  We hebben juist 848.15 km gefietst.  De mist heeft plaats geruimd voor een stralend zonnetje.  We vragen een voorbijganger een foto van ons te nemen voor de kathedraal.  Het is een tof moment.  Een gevoelen van fierheid komt bij ons op. 

 

 

We bezichtigen de kathedraal.  Het is nog rustig.  We leggen onze hand in de marmeren zuil zoals gangbaar is, omarmen het beeld van Sint-Jakob, branden kaarsjes voor het thuisfront. Daarna begeven we ons naar het pelgrimskantoor voor onze Compostela!  We zijn er niet alleen!  We schuiven wel 45 minuten aan.  Vele wandelaars en fietsers schuiven geduldig aan. 

 

 

 

We voelen ons opgenomen in een grote geheel.  We laten onze compostela dadelijk plastificeren in een winkeltje ernaast.  Om 11.00u. haasten we ons terug naar de kathedraal, waar we afgesproken hebben met Paul en Gerda.  We verschijnen op het internet na aanwijzingen van Lydia, van op het thuisfront met GSM.  Dan gaan we samen het stadje in.  Het is gezellig met zijn kleine straatjes.  Alle winkels puilen uit van de souvenirs.  De één al wat smaakvoller ingericht dan de andere.  Als we een terrasje doen, gaat Luk telefoneren terwijl Peter postkaarten gaat kopen.  Om 12.00 u. is er in de kathedraal een  pelgrimsmis.  De kathedraal zit én staat stampvol.  Als we binnenkomen, worden alle nationaliteiten opgenoemd van de pelgrims die vandaag gearriveerd zijn.  Na de viering wordt met veel flegma het  bekende wierookvat aangestoken.  Met veel show wordt hij door de zijbeuken gezwierd.  Een spontaan applaus breekt los en de priesters lachen er om.

Het zwaaien met het reuze wierookvat was folkloristisch, maar het had toch iets…

Luk bemerkt rechts van zich……..Miep en Henk!!  Ze zijn gisteren al aangekomen. Ze moeten nog een week terugfietsen naar Santander waar ze door de fietsbus worden opgepikt.  We wensen hen proficiat. Rond de middag trakteren we Paul en Gerda op een etentje voor al hun goede zorgen.  Het is gezellig eten op het terras onder de arcaden.  Dan gaan we op souvenirjacht voor het thuisfront.  Voor het eerst kunnen we in Spanje een Belgische krant kopen.  We slenteren wat rond in de stad en kijken naar de mensen.  Het is erg druk in de stad.  Compostela is een mooie stad met zijn verkeersvrij oude centrum.  Om 16.00u. nemen we afscheid van Santiago.  Ons doel is bereikt!  Als we aan de kathedraal op zoek gaan naar onze fietsen, blijken ze verdwenen.  Een lichte paniek maakt zich van ons meester.  Op het plein is alles afgezet want er wordt een film opgenomen.  Als we de andere kant van het plein bereiken, zien we tot onze opluchting de fietsen opzij staan. Na de opname mogen we het plein op en krijgen onze fietsen terug.  Samen fietsen we terug naar de camping, waar hetzelfde ritueel van de afgelopen dagen  wordt herhaald.  Tent op, bagage in orde maken, douchen, rusten…..  Paul en Gerda ontkurken champagne om onze aankomst te vieren.  We (de fietsen én de mobilhome) hebben het gehaald.  Andere mensen op de camping bekijken het tafereeltje en begrijpen het niet goed.  Aan tafel schrijven Peter en Luk postkaarten.  Onze laatste peseta’s kopen we op in een plaatselijk winkelcentrum waar een enorme supermarkt gevestigd is.  Gerda koopt verschillende soorten kaas en brood.  Rond 21.00u. eten we alles lekker op.  Paul weet dat er op de camping 4 mensen met een tractor uit Geel staan.  Ze zijn gisteren gearriveerd.  Ze hebben de tocht Geel – Santiago gemaakt in een woonwagen, getrokken door een tractor en dit in 6 dagen.  Ze hebben natuurlijk overal veel bekijks!  Ze vragen ons hoe ze moeten rijden naar de Cruz de Ferro want dat hebben ze gemist.  Ze zitten nog altijd met hun steen en die willen ze kwijt.  Morgen vertrekken ze richting Carcasonne waar hun vrouwen en kinderen hen zullen oppikken.  We nemen afscheid en wensen hen het beste toe met hun zoektocht naar Cruz de Ferro.  We gaan naar de tenten en praten zoals gewoonlijk wat bij.  Met een zalig gevoel kruipen we onze tenten in.  We bedanken Sint-Jakob dat hij ons veilig naar hier heeft gebracht én het thuisfront dat ons de kans gaf de uitdaging aan te gaan.  Het zit erop.  Een ervaring die ons hele leven zal bijblijven.  En nu, morgenvroeg naar huis!

 

 

Luk: ‘Ik slaap onrustig in, spijt dat het zo vlug voorbij is.  Maar ook opgelucht dat alles goed verlopen is en dat we morgen naar huis kunnen.  De wind steekt op, ik rits mijn tent toe.  Ik probeer te slapen.’

 

Woensdag 9 augustus   Portomarin - Labacolla

Peter: ‘Het werd voor Benny en mezelf een zeer zware rit.  Luk evenwel was in topconditie.  Ik heb het vandaag moeilijk gehad met mijn maag….. Het ging me niet.’

Benny: ‘Vandaag was het klimmen en nog eens klimmen.  Het hield niet op…. Dit was voor mij de moeilijkste dag.  De hitte speelde me weer eens parten.  Ik goot water van mijn drinkbus over mijn hoofd.  Het water bleek heet te zijn van de zon…..’

Aan het ontbijt geven we het beeldje en het kaartje als dank af aan Paul en Gerda.  Ze zijn er blij mee.  Ze beloven het beeldje een speciale plaats in hun huis te geven.  Om 8.30u. stappen we de fietsen op voor de tocht naar Labacolla, 8 km verwijderd van Compostela.  Het is nu al warm en voor het eerst zit de wind tegen.  Na Portomarin klimmen we 12 km.  We volgen een mooie pelgrimsweg dwars door onooglijke dorpjes.  Hoe dichter we Compostela naderen, hoe meer wandelaars en fietsers we tegenkomen.  We moeten onophoudelijk klimmen en dalen.  Het landschap begint meer te lijken op onze Ardennen.  De smalle weg ligt er slecht bij.  We moeten uitkijken voor gaten in de weg en voor wandelaars die ons niet horen aankomen.  Op twee plaatsen zien we nog vrouwen de was met de hand doen aan de dorpsbron.  Stel je voor!  Rond 10.30u. stoppen we voor een frisdrank.  We bemerken een fietspelgrim met één been.  Hij zit op een gesofisticeerde ligfiets.  Een moedig iemand!  Peter voelt zich niet zo goed.  Hij heeft last van zijn maag en heeft niet veel zin in eten. Hij besluit om genoeg te drinken.  Na de slechte weg nemen we de hoofdweg naar de drukke stad Arzua.  We stoppen bij een cafeetje om iets te eten.  Peter besluit niets te eten.  We bestellen ‘patatas fritas’ en denken aan frieten.  Wanneer de dienster ons vraagt of het frieten met kaas of ham moeten zijn, opteren we voor de ham.  Na 5 minuten komt ze er aan met twee zakken chips met hamsmaak.  We lachen en gebaren dat we de chips niet hoeven.  Een paar huizen verder is er een supermarkt.  Peter blijft buiten wachten.  Hij drinkt ondertussen 3 blikjes cola.  Het is snikheet.  Benny en Luk kopen een paar broodjes en chorizo.  Die eten we op de bank langs de straat op.  Na een frisdrankje rijden we verder.  De wind zit tegen en het wordt nog steeds warmer.  Het fietsen gaat moeilijk.  De hitte wordt loodzwaar en om de 10 km moeten we van de fiets om wat te bekomen.  We rusten in de schaduw en drinken zeer veel.

 

De hellingen volgen elkaar snel op. Als we klimmen blijven de bochten, die steil omhoog gaan, maar komen.  Er lijkt soms geen einde aan te komen.  Als we even kunnen op adem komen tijdens een afdaling, volgt de volgende beklimming onmiddellijk.  Rond 15.00u. naderen we de vlieghaven van Compostela.  We worden via een kleine fietsweg afgeleid van de hoofdweg.  We besluiten door te fietsen tot Labacolla en daar te slapen.  In Labacolla wasten de pelgrims zich vroeger in de rivier om zo net en rein de stad te kunnen betreden.  Om 16.00u. vinden we een hostal (8000 peseta’s).  Zeer eenvoudig maar des te gezelliger.  Als we de kamers gaan inspecteren vraagt de baas om stilte omdat er veel pelgrims slapen.  Peter en Luk slapen samen.  Benny heeft een kamer apart.  Voor we ons gaan verfrissen genieten we buiten op het terras van de heerlijke schaduw.  Er heerst euforie in onze groep.  We hebben het gehaald!  Nog 9km.  Op het terras wordt dit gevierd met een stevige pot bier.

Luk:”Op het terrasje genieten we van lekker fris bier. Ik krijg kippenvel als ik ons hier zie zitten. Zou het kippenvel van het koude bier zijn of van de voldoening Santiago te ruiken ?  Ik ben erg trots. We zeggen niet veel maar uit elkanders blikken kan ik afleiden dat we alle drie enorm fier op onze prestatie. Wij zijn er bijna!”

Ondertussen komen wandelaars met mondjesmaat toe.  Even worden herinneringen bovengehaald van de afgelopen dagen.  De beklimmingen en afdalingen blijven ons bij.  Het verblijf in O Cebreiro was zeker een van de hoogtepunten.  Elke dag had zijn momenten die we blijven koesteren.  We zijn het eens dat je goed voorbereid aan deze tocht moet beginnen en dat het fietsmateriaal héél belangrijk is.  We hebben met onze fietsen niets aan de hand gehad, zelfs geen platte band!  De fiets moet zeker 24 versnellingen hebben om de hellingen met succes te kunnen nemen.  We bellen het thuisfront op dat we Santiago in het zicht hebben.  De echtgenotes zijn fier op ons en  blij dat we weldra thuis zullen zijn.  Maar eerst nog naar Compostela.  Om 20.00u. kunnen we eten.  De baas soigneert ons als echte pelgrims.  Het eten is zeer lekker.  Peter is moe en kruipt om 21.00u. al in bed.  Benny en Luk genieten met een cognac nog na op het terras.  Voor hen zit een tafel vol gepensioneerden.  Ze drinken een glas sangria.  Ze hebben duidelijk veel plezier.  Om 22.00u. gaan Benny en Luk slapen.  Peter wordt even wakker, maar dommelt direct weer in.  Luk maakt alles in orde voor de grote dag van morgen.  Rond 23.00u slaapt hij in….  Op naar Compostela.  Benny heeft last van de knie.  Hij slaapt weinig.  Hij is blij dat we morgen maar 8km moeten.