07-02-06

dag 6

Woensdag  2 augustus  Logroño – Belorado

                  

Maximale snelheid

Afstand

Tijd op de fiets

Daggemiddelde

54.1

75.95

4.22.56

17.3

 

Het weer is compleet omgeslagen.  Het zal die dag amper 20°C worden. Gedurig hangt er regendreiging in de lucht.  Om 6.30u. staan we al op want we willen onze tenten droog binnenkrijgen.  Gerda verwent ons met een zeer lekker ontbijt.  Onze fleece-truien worden bovengehaald.

Na Logroño wacht ons felle tegenwind en een klim van 20 km (Alto de S. Anton, 715m). Het is zeer zwaar.  Benny heeft het moeilijk.  Zijn knie sputtert tegen.  Is het de koude?

 

Benny: ‘Het fietsen gaat moeilijk.  Pijn in de benen…de knie die niet mee wil…  Luk rijdt voorop.  Het tempo lijkt hoog, voor mij wat te hoog.  Toch blijf ik volgen.’

 

Luk:”De wind steekt serieus tegen. We fietsen op een lang stuk vals plat van ettelijke kilometers. Het weer is donker en op elk moment kunnen er druppels uit de wolken vallen. Ik duw stevig door en met moeite halen we 15km per uur. De kilometers gaan tergend traag voorbij. Af en toe roept Peter dat ik wat trager moet, wat ik met veel plezier doe.”

 

Luk doet aanhoudend kop.  Op een helling steken we drie fietsers voorbij.  Ze hebben knalgele fietstassen.  We fietsen verder omhoog langs de ranken van de rioja.  Boven op de helling staat een immens grote stier, bekend van TV en bladen.  Na de klim krijgen we een stuk van 15km verraderlijk vals plat.  De wind zit voor het eerst goed tegen.  De regen blijft gelukkig weg.  Voor ons rijden twee mountainbikers.  Eén van hen duwt veel te groot.  Het zweet staat nu al op zijn rug.  Na een paar kilometer vals plat gaan we hem voorbij.  Beleefd roepen we hem nog ‘hola’ achterna en weg zijn we.  Het geeft ons wel een enorm gevoel.  Hij kan het blijkbaar niet hebben want in de volgende korte afdaling geeft hij alles en passeert ons met een glimlach op zijn gelaat.  Plotseling stopt hij en keert met zijn fiets terug op de wandelweg van de wandelaars.  Zijn vriend staat hem op te wachten en weg zijn ze.  In Huercanos houden we een eerste koffiestop op een terras.  Benny smeert zijn knie in.  Hij probeert zijn knie op te warmen.  Verderop staan de ligfietsen van de Nederlanders.  We wisselen een vriendelijke glimlach uit.  Na heel wat klim- en daalwerk naderen we rond 11.45u. Santo Domingo de la Calzada. De wind blijft ons tegenwerken en het blijft fris.  In Santo Domingo bezoeken we de beroemde kerk met kip en haan.  Omdat we pelgrims zijn, mogen we de kerk gratis binnen!  Op een terrasje nemen we onze middag: een bocadillo…..  Luk heeft ondertussen het “hondenafschrikapparaat” meermaals met succes uitgeprobeerd….. Het zal zijn favoriete speelgoedje worden.  Op een pleintje aan de refugio liggen veel wandelaars te rusten.  Om 13.30u. zitten we terug op onze fiets richting Belorado.  Gelukkig breekt de zon door en Sint-Jakob zorgt ervoor dat de wind terug in de goede richting blaast.  Door de warmte gaat het  duidelijk beter met de knie van Benny.  We verlaten de hoofdweg.  De weg is heel wat rustiger.  Het landschap wordt anders.  Het groene wordt vervangen door een vlakte met overheersend rode steen.  De weg gaat steeds stijgend…. (vals plat dus). Op deze weg leren we onthaasten….. Met zijn drieën naast elkaar malen we de laatste kilometers gezapig af.  Pratend en genietend van het mooie landschap rijden we om 14.30u. Belorado in.   In Belorado bemerken we Pension Ojarre.  Aan het pension is niks te zien, enkel een bel.  Benny duwt er eens op en wonder boven wonder, 10 minuten daarna komt er een Spanjaard aangewandeld.  Hij gaat ons voor en verdwijnt meer en meer in de buitenwijken van het stadje.  Luk en Peter worden al wat ongerust … totdat de Spanjaard voor een modern appartementsgebouw stopt.  Daar blijkt het pension gevestigd te zijn op de eerste verdieping. Het ziet er goed uit.  We krijgen een kamer met drie bedden en TV voor 5000 peseta’s. Douche en wc bevinden zich op de gang, maar dat is geen probleem omdat we toch de eerste gasten zijn….  Uit veiligheid sleuren we onze fietsen omhoog onze kamer op.  Voorwaar een mooi zicht!    Na het douchen houden we platte rust.  De inspanningen beginnen door te wegen en we beseffen dat rusten nodig is.  De knie van Benny is gezwollen.   Hij verbijt de pijn en zegt er niet veel over.  Om 16.00u. verkennen we het stadje.  We verwennen ons met een terrasje en wat tapa’s. We nemen contact op met het thuisfront.

Wanneer we aan een plaatselijke Spanjaard vragen waar we een stempel kunnen krijgen, moeten we eerst een tentoonstelling over de oermens bezoeken.  Hij is zeer gelukkig dat hij wat bezoekers krijgt.  Dan leidt hij ons naar de refugio.  Hij neemt afscheid van ons. Het kerkje mét refugio (stempel) is pittoresk.  De refugio zit stampvol.  Een wandelaar zit op een stoel met zijn knie volledig omwonden.  Zijn camino zit er hoogstwaarschijnlijk op. We bezoeken de refugio.  Onze zin om eens in een refugio te slapen vermindert dag na dag.  Het comfort en vooral de rust van een hotel zouden we missen.  Omdat de wandelaars voorrang krijgen op de fietsers, is de kans trouwens heel klein dat er een plaatsje voor ons overblijft. Vlak tegenover de refugio zitten de 2 ligfietsers.  Ze hebben net een eigen potje gemaakt en rusten uit.  Daarna hebben we ze niet meer gezien.

 

En wie zaten daar later op een terras op de mooie plaza?  Inderdaad, Miep en Henk!

 

Na de wandeling gaan we nog wat rusten op onze kamer.  Luk gaat naar de wc en ziet twee fietspelgrims  binnenkomen.  Het zijn de twee mountainbikers die we deze morgen nog tegenkwamen.  Uitgeput gaan ze naar hun kamer.  Ze zien er niet uit.  Ze volgen de wandelweg met de mountainbike.  Die is veel minder berijdbaar dan de gewone weg.  Het is blijkbaar een nieuwe trend bij Spaanse fietsers.  We vinden dit storend voor de wandelaars. Op een gegeven moment zagen we zelfs een motorcrosser op de camino!  Hij reed de camino letterlijk en figuurlijk (lawaai) kapot.

Het avondeten (vanaf 20.30u. in Spanje) is lekker én goedkoop!  Als toetje ontdekken Luk en Benny goedkope cognac.  Vanaf nu hun traditioneel slaapmutsje.  We sluiten de avond af op het terras.  Buiten spelen de kinderen op het marktpleintje, de dorpsbewoners praten over de gebeurtenissen van de dag. Jonge mensen troepen bij elkaar op het plein, beplant met platanen.  We genieten op het terras van dit alledaagse dorpstafereel.  Buiten is het nog fris en de wolken dreigen nog steeds.  We gaan naar de kamer.  Benny is nog steeds bezorgd om zijn knie.  Peter leest nog in zijn boek van Cees Nooteboom.  Luk houdt zijn dagboek bij.  Rond 23.30u. vallen we in slaap.  Op naar Castrojeriz waar Gerda en Paul op ons wachten.  Hopelijk wordt het morgen iets warmer en blaast de wind in de goede richting.

 


17:28 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.