10-02-06

dag 9

Zaterdag 5 augustus  Sahagún – Hospital de Orbigo

 

Maximale snelheid

Afstand

Tijd op de fiets

Daggemiddelde

45.8

95.50

5.05.37

18.7

 

We nemen het ontbijt om 7.30u. aan de bar.  De grond ligt bezaaid met vuiligheid. We drinken koffie en eten enkele croissants.  Veel stelt het niet voor.  In de voormiddag volgen we gedurende een 40tal km de oude Camino.  Een zeer mooi stukje weg.  Auto’s kunnen hier niet komen.  Tijd om even te mijmeren…..We ontmoeten heel wat wandelpelgrims én fietspelgrims.  Enkel onze banden hebben het hard te verduren.  We passeren een paar unieke dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan.

 

Luk:” Ik heb mijn fietshelm niet stevig vastgemaakt aan de fietsbagage. Hij slingert heen en weer en botst verschillende keren tegen paaltjes langs de weg. Bij een rustpauze stel ik vast dat de helm een paar keer flink ingedeukt is.  Kwaliteit is anders.”

 

Op het einde van de stofweg rijden we een dorpje binnen.  Het eerste wat we zien is een fietswinkel.  Strategisch knap bekeken door de eigenaar!  Een wielertoerist komt net buiten met een nieuwe band.  Onze anti-lekbanden laten ons –voorlopig (?) – niet in de steek!

In de namiddag volgen we de camino niet meer.  Het drukke Léon wordt vermeden.  Plotseling zien we in de omtrek geen kerken of kloosters meer.  Nu beseffen we pas hoe belangrijk de Camino vroeger moet geweest zijn.  Om de zoveel km. zagen we kerken, kloosters, hospitalen…..  Nu niets meer!  De geschiedenis leert ons dat op bepaalde dagen meer dan 4000 mensen een dorp passeerden.  Sommige wegen waren wel 40 meter breed!  We fietsen op kleine wegentjes langs kleine verstilde dorpjes.  In één van die dorpjes hebben we een gesprek met een echte autochtoon.  Hij bewondert onze fietsen.  Zelf is hij nooit in Santiago geweest.  Het is hem veel te ver!  De tocht gaat verder en leidt langs talrijke grotwoningen.  Boven op de heuvels staan schoorstenen.  Zouden daar mensen in wonen?   Later bemerken we dat heel wat van deze woningen verbouwd zijn tot wijnkelder.  We krijgen honger en besluiten te gaan eten in het eerstvolgende dorpje.  Op een terras bestellen we bocadillo’s.  Luk probeert de pikante chorizo, gemarineerd in rode wijn.  Een Cubaans meisje vraagt om wat geduld.  We zien haar op de fiets springen en even later terugkeren met brood, recht van de bakker.  De verse broodjes zijn lekker!  Op het pleintje recht voor ons zijn een tiental mannen een houten staketsel aan het timmeren.  Eén man timmert terwijl de negen anderen toekijken.  Het is dan ook weekend!  Rond 13.00u. fietsen we verder.  We vinden moeilijk de weg.  Een paar keer moeten we de weg vragen.  Op een T-kruising twijfelen we.  Plotseling begint een bestelwagen te toeteren en gebaart dat we moeten stilhouden.  Achter ons komt een jonge vrouw aanhollen.  Het is de dochter van de vrouw in de bestelwagen.  Ze komt naar ons toe en vertelt ons dat ze Engels kent.  We geven haar de kans om dit voluit te demonstreren.  Heel fier wijst ze ons de weg.  Bij het vertrek complementeren we haar met haar Engels.  Lachend zwaait ze ons na.  We fietsen een 20tal km verder tot Hospital de Orbigo.  Een prachtig stadje met dito brug. Ze werd speciaal gebouwd om de pelgrims veilig de rivier te laten oversteken.  Een legende vertelt ons van een ridder die iedereen uitdaagde tot een tweekamp om zo zijn vriendin te imponeren.  De brug is vrij lang.

 

Peter: “ Toen we het stadje binnenreden zag ik iemand in de verte zwaaien.  Ik dacht Paul gezien te hebben.  Daarom draai ik samen met Benny terug.   Wie wuifde daar?  Juist, Miep!’’

 

Op de camping vinden we dadelijk de mobilhome (kwestie van de kleur).  Het is een zeer drukke camping met allemaal luidruchtig gebarende Spanjaarden.  Het favoriete eten van de Spanjaard?  Barbecue!  Heel de camping ruikt ernaar. 

 

Luk:”Ik vind de camping zeer druk. Ze staat afgeladen met tenten en mobilhomes. Tussen de tenten is er haast geen plaats meer. Kinderen rijden met de fietsen over straat, Spanjaarden wandelen druk pratend op en neer. Een heel contrast met de rust onderweg bij het fietsen.  Wanneer we de routeplanning bekijken, stellen we vast dat we onze rustdag van morgen vlot kunnen overslaan.  Zo zullen we een dag vlugger thuis zijn.  Benny en ik stellen het aan Peter voor.  We zullen de twee zware cols op twee i.p.v. drie dagen beklimmen.  Peter is er niet voor te vinden, maar om de groepsgeest niet te ondermijnen, stemt hij weifelend toe.  Ik voel aan Peter dat dit hem niet ligt.  Hij probeert ons te overtuigen dat het inkorten van onze trip, ons teveel krachten gaat kosten.  Hij kent de route trouwens beter dan ons.  Na overleg op de brug van Hospital met Benny, besluiten we de rustdag aan te houden.  Peter is duidelijk opgelucht.  Een paar dagen later, tijdens onze rustdag op O Cebreiro, beseffen we dat Peter gelijk had.  Niet om het fysieke, wel om de pracht van O Cebreiro en het genot om samen te onthaasten (dank u Benny!) op de fiets.  We hadden één dag vroeger thuis kunnen zijn, maar dan hadden we heel veel moois moeten missen!”

 

Gerda bewijst voor de tweede keer dat ze spaghetti kan maken. In een winkeltje hebben we wat pimenten meegebracht in een blikje.  Ze smaken zoet in de tomatensaus.  Lekker!  Op de camping hebben we een ontmoeting met een oude Hollander én vrouw.  Ze zijn met de fiets onderweg vanaf Chartres.  Het enige opvallende aan deze Hollander is dat hij alles ‘klote’ vindt.  Het is een irritant ventje.  We hebben medelijden met zijn vrouw.  Zij heeft een echte klote-vent!

Om 19.00u. bezoeken we het stadje met de mooie brug.  De refugio ziet er mooi en gezellig uit.  We halen er onze stempel.  Op een kaart zien we welke bergen we moeten overwinnen om op Cruz de Ferro onze steen van thuis te werpen.  Het ziet er niet mals uit.  Er is veel kabaal op de camping.  De barbecuefestijnen gaan onverminderd verder.  Regelmatig stijgen dikke rookwolken op.  Na wat sightseeing kruipen we de tent in.  Iedereen valt, ondanks het lawaai van voetzoekers, vlug in slaap.

 

 


19:08 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Als je van het spaanse binneland en fietsen houd moet je zeker deze streek verkennen! Als je van het spaanse binneland en fietsen houd moet je zeker deze streek verkennen!
Barrio de la Santas Grotwoningen - Bed and Breakfast
Verblijven in een grotwoning.Beleef deze unieke ervaring en proef van Andalusië op een manier die u nooit meer vergeet !!!
Op Doorreis in Andalusië, een prachtige streek in het Zuiden van Spanje, ging onze weg langs Huéscar . Op zoek naar een unieke locatie vonden we deze streek op 150 km van Granada en de Sierra Nevada. We vonden grotwoningen uitgehouwen in de rotsen, in een prachtige en rustige omgeving met talloze meren en natuurparken. Deze grotten werden reeds gebruikt als vluchtoord in de Middeleeuwen en later als slaap- en schuilplaats voor herders en hun schapen. Winter en zomer hebben de grotten dezelfde temperatuur van 18°C tot 20°C, koel in de zomer en warm in de winter. Na deze prachtige ontdekking besloten wij de grotten terug woonklaar te maken, waarbij we de originele woon - en slaapkamers met elk een open haard en schouw hebben behouden. Natuurlijk werd het nodige comfort voorzien, keuken met kookgelegeheid, badkamers met jacuzzi, slaapkamer met hemelbed en romantische verlichting.
Elke grot heeft haar eigen terras of tuintje, barbeque en tuinmeubels.
Wij bieden hotelservice en serveren u, indien u wenst, dagelijks een heerlijk ontbijt. Een unieke en onvergetelijke ervaring, verblijven in een rustieke en romantische grot op een prachtige locatie, genieten van de rust met zicht op de bergen en de olijfgaarden in het dal, genieten van een prachtige zonsondergang. U verblijft op wandelafstand van het dorpscentrum met gezellige bars, restaurants, supermarkten. Daar ontdekt u ook de gastvrijheid van de lokale bevolking.
Wij respecteren uw privacy en staan steeds voor u klaar met informatie over de streek en haar bezienswaardigheden.

Barrio de la Santas Grotwoningen
Noelmans-Claus
Barrio de la Santas 175
18860, Huescar, Spanje
32473699799

Gepost door: Chris &Karin | 22-03-08

De commentaren zijn gesloten.