12-02-06

dag 11

Maandag 7 augustus   Trabadelo – O Cebreiro

 

Maximale snelheid

Afstand

Tijd op de fiets

Daggemiddelde

32.5

22.98

2.14.40

10.2

 

Voor het eerst kunnen we uitslapen tot 9.00u.  Rustig wordt er opgestaan.  Benny is, na zijn handschoenen, nu ook zijn pet kwijtgeraakt! We zoeken alles af maar we vinden niks. We smeren ons in tegen de zon want het belooft behoorlijk heet te worden vandaag.  Na het traditioneel omvangrijk ontbijt zitten we om 11.00u. op de fiets.  We zitten voor ons op schema en fietsen vandaag maar 22km. Het zijn wel zware kilometers want we moeten naar het bergdorp O Cebreiro.  We verlaten de hoofdweg voor een schilderachtig weggetje dat horizontaal loopt met de hoofdweg.  Onderwijl zien we reusachtige bouwwerken voor een autostrade die pas binnen een paar jaar zal klaar zijn.  Enorme bruggen verbinden de bergen met elkaar.  Alles wordt betaald met geld van de Europese Gemeenschap.  De autostrade is dus ook enigszins van ons.  Wanneer we een dorpje binnenrijden zien we, voor het eerst op de tocht, een kraampje dat allerlei camino-snuisterijen verkoopt.  Dat gaat van pins, wandelstokken, regenjassen tot ….petjes! Benny is in de wolken en koopt voor 300 peseta’s een blauw petje.  Zo’n straatwinkeltje hebben we daarna nooit meer gezien…. Voorzienigheid???  De weg kronkelt rustig omhoog door het groene landschap.  We ontmoeten vele pelgrims.  In een garage is een man wandelstokken aan het maken.  Naderhand kan hij die slijten aan passerende pelgrims én toeristen.  In Hospital Herrerias, dat op de top ligt van de Puerto Pedrafita, stoppen we voor onze dagelijkse koffie.  Wegens de hitte wordt de koffie vervangen door een frisdrank.  Een stel oude Spanjaarden zitten nu reeds met een wijntje aan de toog.  De patron haalt zijn beste Frans boven en probeert te converseren met ons.  Het enige wat we kunnen plaatsen is dat O Cebreiro nog 5km hogerop ligt. De klim is zeer steil.  De lussen volgen elkaar op. 

 

Luk: ‘Ik kruip met moeite verder.  Voor het eerst valt het klimmen me zwaar.  Meer dan 7km haal ik niet.  Met mijn pet op mijn hoofd kijk ik naar de grond en duw verder.  Wanneer het iets moeilijker wordt, voel ik de wind in mijn rug.  Sint-Jakob blaast ons letterlijk naar Compostela.  In 5km klimmen we van 630m naar 1320m.  Er zijn steile stukken bij van 18%.  Onderweg moet ik bijna even stoppen voor overstekende koeien.’

 

Peter: ‘Samen met Benny rij ik zeer langzaam omhoog.  Voor ons zie ik Luk klimmen.  Benny en ik houden het bij een gezapig tempo.  We genieten van de klim én de prachtige omgeving.  Beiden beseffen we dat dit uniek is.  Daarom proberen we dit moment zo lang mogelijk vast te houden.’ 

 

Op de top is het uitzicht indrukwekkend.  Geen enkel wolkje aan de hemel.  In O Cebreiro stoppen we bij het eerste  hotelletje. Peter gaat binnen en blijft een tijdje achter.  De huisbazin doet moeilijk.  Ze wil niet dat we met zijn drieën op een kamer liggen.  Ze stelt ons twee kamers voor.  De prijs bedraagt 14.000 peseta’s.  Peter blijft met haar praten en stelt 10.000 peseta’s voor om te kunnen slapen  in één kamer.  Ze gaat akkoord met de gedachte dat ze ons wel ergens in de zak zal zetten.  De fietsen mogen in de garage.  De kamer is prachtig (enkel het uitzicht al!), het personeel evenwel….. vettig en vuil.  Benny heeft vandaag de eer op het kinderbed te slapen…. Een plaatselijke schone (lelijk, vettig haar en gedrogeerd?) zorgt goed voor hem.  Als ze vraagt of Benny het niet te koud zal hebben vannacht, zeggen zijn ‘vrienden’: No, he is very hot and spicy…. Daar sta je dan als pelgrim.  Alhoewel de heilige Rita hier weinig van bewust is met haar ‘valium-look’.

 

 


Vanuit hun bed zien Peter en Luk het mooie dal en de blauwe lucht.

 

 

Na een verkwikkend stortbad gaan we op verkenning in het mooi gerestaureerd dorpje. We bellen het thuisfront.  We gaan friet met vlees eten in de plaatselijke dorpsherberg.  Het is er met de vele pelgrims zeer sfeervol.  We verwennen ons met een flesje witte wijn.  Na het eten kuieren we door het dorpje.  Meer dan  20 huizen staan er niet.  De winters kunnen hier guur en heel koud zijn.  Vandaag evenwel is het een stralende dag en we zien heel veel pelgrims.  De refugio ligt net buiten het dorpje.  Ze is nieuw en prima onderhouden.  We bezoeken het ingetogen kerkje op de plaza.  Peter brandt van ons geld een dikke kaars. In een lokaaltje achter het altaar krijgen we een stempel.  De kerk imponeert ons zo dat we een kwartier stil op de stoelen blijven zitten.  We bewonderen ook de hostie (legende) en het Mariabeeld van O Cebreiro.  Naast het kerkje bemerken we een standbeeld van een man die Cebreiro authentiek hield.  Hij heeft zijn werk goed gedaan.  Voor we gaan rusten, bellen we vlug naar huis.  Benny koopt in een mooie winkel een CD met Keltische muziek.  Deze muziek zou karakteristiek zijn voor deze streek.  Om 18.00u. rusten we wat in de kamer.  Peter sorteert zijn fietstassen nog eens, Benny soest wat  en Luk geniet van het uitzicht.  Hij bekijkt de reisroute en stelt vast dat we nog maar 210km verwijderd zijn van Compostela.

’s Avonds eten we in ons hotel. Heilige Rita heeft haar haar gewassen. Is ze gecharmeerd door hot en spicy Benny?  Ze blijft gedrogeerd rondlopen…..  We worden door haar vriendelijk en zeer snel bediend.  Ons dessert is nog niet op of ons bord verdwijnt al.  De witte wijn die we drinken is vrij troebel.  Ze smaakt wel.   Of ze goed is voor onze darmkanalen valt nog af te wachten.  Peter vraagt de rekening.  De bazin zegt op haar vriendelijke (?) manier, dat ze het bij de hotelrekening zal schrijven.  Peter krijgt een voorgevoel …

Na het eten wandelen we naar een terras.  We zetten ons neer en kijken naar de zonsondergang in de bergen…. Het is adembenemend.  Stil genieten we ervan!  Leven als God in …. Spanje!  We blijven zitten tot we de lichtjes van de huizen in de dalen zien aangaan en we de auto’s de berg zien oprijden met de lichten aan. 

Het is onvergetelijk.  Voldaan gaan we naar de kamer.  We verfrissen ons en gaan slapen.  We slapen met het raam open zodat we morgenvroeg door de zon gewekt zullen worden.  O Cebreiro zullen we niet vlug meer vergeten.   De rustdag was meer dan de moeite.

En ….van Annie en Henk? Geen spoor.  Zouden we ze kwijt zijn?

 

Luk:”Wanneer we bekomen zijn van de zonsondergang gaan we slapen. Als we onze gang binnengaan staat de heilig Rita op ons (Benny ?) te wachten. Ik schiet in een enorme lachbui wanneer Peter op Benny roept ‘dat ze al klaar staat’. Ze begrijpt het blijkbaar en verdwijnt zeer snel een gangetje in. We hebben haar nooit meer teruggezien. Na wat gelach op de kamer doezelen we zalig in. Later ontdek ik thuis dat er een webcam op ons terrasje is gericht in O Cebriero. Veelvuldig heb ik O Cebreiro teruggezien, genietend van het mooie dorpje.”

 

 

 

 

2433

09:49 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

help, waarstaat de webcam in o cebreiro Hallo,
Mijn schoonouders zijn op de fiets begonnen aan de pelgrimstocht naar santiago. Ik zou ze heel graag willen zien via de webcam in o cebreiro.
Weet u misschien nog waar de webcam staat?Ik hoop dat u nog op de weblog kijkt en mijn oproep ziet.Ik hoop van u te horen
Groetjes Petra uit IJmuiden

Gepost door: petra Haver | 18-08-06

De commentaren zijn gesloten.