13-02-06

dag 12

Dinsdag 8 augustus   O Cebreiro - Portomarin

 

Maximale snelheid

Afstand

Tijd op de fiets

Daggemiddelde

63.1

69.54

3.40.52

18.8

 

Wanneer we om 7u. wakker worden, zien we de bergen voor ons opdoemen…..  Een vijfsterren uitzicht.  We maken de fietsen, die in een garage tussen de kiekens geparkeerd waren, klaar en schuiven aan voor het ontbijt.  Het ontbijt is magertjes.  Wat oude hompen stokbrood, geroosterd in de oven.  We krijgen wat boter en confituur.  Ondertussen sijpelen er pelgrims binnen die hier ook komen ontbijten.  Na het ontbijt (er zitten nog enkele vroege pelgrims te eten aan de toog), vragen we de rekening.  En waar Peter al voor vreesde, gebeurt: we worden in het zak gezet door de bazin met moustache. (Voor 300 Bef, maar toch.)  Discussiëren helpt niet,  daarvoor is zijn kennis van het Spaans te beperkt.

Om 8.30u. zijn wij klaar. Na een korte afdaling, volgt een stevige klim naar Alto do Poio (1330m).  Hier staat een beeld van een pelgrim. Vele pelgrims houden hier halt en trekken foto’s.  Het is nog een paar honderd meter naar de top.  Als we naar beneden kijken zien we dorpjes die nog bedekt zijn door slierten wolken.  We rijden letterlijk boven de wolken.  Op de pas bevindt zich een bar.  Deze zit afgeladen vol met wandelaars die hier hun ontbijt nemen of even pauzeren.   Dan volgt een prachtige afdaling over schitterende wegen.  We halen hoge snelheden en het klooster van Samos komt in zicht.  Om 10.00u. arriveren we in het dorpje.  We drinken koffie op een terras.  Als de poorten van het klooster opengaan, vragen we in het winkeltje om een stempel.  We kopen er een kaart en een Sint-Jakobsbeeld dat we later aan Gerda en Paul zullen overhandigen als dank voor de goede zorgen.

 

Luk:”Ik wurm me in het winkeltje tussen jonge mensen naar een pater. Als ik een stempel vraag op onze geloofsbrief, begrijpt het jonge volk dat ze hier een stempel kunnen krijgen. Ik word bijna omver gelopen door een horde jongelingen met allemaal een pasje in de hand waarin de stempel moet komen.”

 

Dan klimmen we rustig tot Sarria.  Het is een heel druk stadje met een hoofdstraat.  We wandelen langs de winkeltjes.  Plotseling zien we een auto staan.  In de auto stappen 5 wandelaars.  De wandelstokken worden in de koffer gelegd.  Het zijn wandelaars die zogezegd de tocht naar Compostela doen.  Ze leggen de meeste afstanden af met de auto.  Ze zijn gemakkelijk te onderscheiden van de echte pelgrims.  De vrouwen zijn meestal beladen met juwelen, hebben design pelgrimskleren met dito hoed op, de benen zijn niet zo bruin, hun rugzak is veel te nieuw, de bagage is veel te klein en met hun eenvoudige sportschoenen kom je niet ver.  Om 11.30u. stappen we een bar binnen. We bestellen een hamburger, die na de vele bocadillos,  extra lekker smaakt.   Rond 12.30u. rijden we richting Portomarin.  Na Sarria krijgen we een lange gestage klim.  Wij rijden samen op een rustig tempo naar boven.  Het groene landschap wordt heuvelachtig.  Na 16 km hebben we de klim achter de rug.  De wind blaast nog steeds goed, maar het wordt snikheet. Het gaat voortdurend berg op en berg af….veel zwaarder dan een constante klim omhoog. Het is afzien.  We dalen schitterend tegen een hoge snelheid naar Portomarin.  De wegen liggen er als nieuw bij.  Het asfalt bolt snel.  Rond 13.30u. rijden we uitgeput over een lange brug Portomarin binnen.  Het oude Portomarin ligt op de bodem van het stuwmeer.  Het nieuwe Portomarin ligt er schilderachtig bij op de heuvel.  We informeren waar de camping ligt.  Het  is niet zo ver meer.  We rijden dadelijk door.  Om 14.00u. staan Paul en Gerda ons aan de poort, met de camera in de hand,  op te wachten.  Ze hebben goed nieuws voor Benny. Zijn pet hebben ze op de camping teruggevonden.  De hond van de camping is er waarschijnlijk mee lopen geweest.  Paul klaagt over een vervelende hond.  Hij test de buzzer uit wanneer de nieuwsgierige hond nog eens langskomt.  De hond draait zich meteen om en verdwijnt.  Wanneer Paul later de hond nog eens tegenkomt, loopt de hond weg.  Na de tenten opgezet te hebben, blijft het snikheet. De douche helpt maar even.  Benny gaat regelmatig terug.  Hij gaat zelfs zwemmen in de Rio Mino tussen de vele visjes.  Na het zwemmen gaat hij opnieuw douchen want hij stinkt naar de vis.  We houden platte rust en wachten tot de ergste hitte over is.  We hebben last van de hitte.  Hoe moeten de wandelaars zich nu voelen in de hitte?  We hebben op de fiets nog wat afkoeling door onze snelheid, maar de wandelaars moeten er door.

 

Om 17.00u. gaan Paul, Gerda, Luk en Peter naar Portomarin.  Benny is moe en rust wat uit in de schaduw van een boom.  Portomarin is zeer mooi, maar heet!!  Zelfs Paul wordt door zijn vriend de zon bevangen!  Zo heet heeft hij het nog nooit gehad.  De kerk, een soort burcht, is na de bouw van de stuwdam helemaal verplaatst naar de heuvel.  Elke steen is genummerd.  We doen wat inkopen.  In de kerk krijgen we een stempel.  Wanneer twee oude dames achter ons staan, valt hun mond open van verbazing bij het zien van onze collectie stempels. Ze knikken met respect.  Op de plaza is de gemeentelijke sporthal.  Ze dient nu als refugio.  Gerda vertelt dat de sporthal gisterenavond bijna helemaal vol lag.  We gaan terug naar de camping.  ’s Avonds wordt op de camping zeer lekker gegeten.(1600 peseta’s).  Het restaurantje is gezellig.  De rode wijn vloeit rijkelijk.  Paul, Gerda en Luk worden vrolijk.  Een eenzame Duitser zit wat verder aan een tafeltje te eten.  Hij krijgt alleen evenveel als wij met vijf.  Luk is boos.  Zelfs de radio van zijn grootvader komt ter sprake.  Wanneer onze tarte de Santiago aan tafel geflambeerd wordt, is het helemaal feest.  Het wordt een vrolijke avond.  Ondertussen is er heel wat volk bijgekomen op de camping.  Veel pelgrims.  We praten nog wat bij en gaan dan slapen in de warme tent.  Nog één lastige fietsdag en Santiago, here we come!

 

Luk:”We bekijken de Duitser en beschuldigen hem van familieverraad. Hij laat tenslotte zijn familie achter om hier te fietsen. Even later stellen we met vast dat we ongeveer in hetzelfde schuitje zitten. Dit hoofdstuk wordt wijselijk overgeslagen.”

 

Peter en Luk slapen aanstonds in.  De hitte werkt afmattend op het gestel.  Benny wordt zoals gewoonlijk wakker rond 4 uur.  Een pilletje voor de knie en even wateren.  Daarna wat woelen tot ’s morgens…..


00:01 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.