15-02-06

dag 14

Donderdag 10 augustus   Labacolla - Santiago

 

Maximale snelheid

Afstand

Tijd op de fiets

Daggemiddelde

44.0

14.02

1.01.00

13.7

 


Om 7.00u zijn we al op.  De grote dag is aangekomen.  Als pelgrims zullen we straks Compostela binnen rijden.  Om 8.00u. is het nog stil in de bar.  We krijgen ontbijt en kunnen kiezen uit koffiekoeken, chocoladekoeken en croissants.  Als we buiten kijken, zien we niks anders dan mist.  Het is fris buiten.  De auto’s rijden met lichten aan.  Voor het eerst lijkt het weer te veranderen.  Om 8.30u. vertrekken we rustig.  We fietsen achter elkaar en zeggen niet veel.  Iedereen zit te mijmeren.  De dagen passeren nog eens voor onze ogen.  Straks is het eindpunt definitief.  Vijf jaar dromen, voorbereiden.  Het doet ons toch iets.  We naderen Compostela.  Het is nog vroeg en het verkeer is rustig.  We fietsen zeer voorzichtig want de mist wordt dichter.  De auto’s komen als spoken uit de mist tevoorschijn.  Stel je voor dat ons nu iets overkomt, zo dicht bij Compostela.  We naderen de berg van de vreugde.  Op deze berg zagen de pelgrims voor het eerst de torens van de kathedraal.  Het enige wat we zien, zijn wolken die over Compostela hangen.  Compostela toont zich mysterieus aan ons.  We zien letterlijk niets. Enkel een ambetante neppelgrim.  Naarmate we Compostela naderen verschijnen ze meer en meer op de weg.  Ze verpesten  voor een stuk de authentieke sfeer op de Camino….  We zetten onze fiets aan het monument en wachten tot de mist zal optrekken.  Na een half uur is de mist nog niet opgeklaard.  We besluiten af te dalen naar Santiago.  Na een half uurtje fietsen we de stad in.  We volgen de wegwijzers die ons naar het centrum leiden.  Als we de talrijke pelgrims volgen, komen we zeker aan de kathedraal.  We passeren vier Spanjaarden van middelbare leeftijd die in hun beste pakken op een krakkemikkige fiets naar Compostela rijden.  Later, als we onze compostela afhalen, komen we ze tegen als ze trots hun compostela in handen hebben.  Zij fietsen 4km en wij 850km; voor dezelfde compostela.  Rond 10.00u rijden we het plein voor de kathedraal op.  We hebben juist 848.15 km gefietst.  De mist heeft plaats geruimd voor een stralend zonnetje.  We vragen een voorbijganger een foto van ons te nemen voor de kathedraal.  Het is een tof moment.  Een gevoelen van fierheid komt bij ons op. 

 

 

We bezichtigen de kathedraal.  Het is nog rustig.  We leggen onze hand in de marmeren zuil zoals gangbaar is, omarmen het beeld van Sint-Jakob, branden kaarsjes voor het thuisfront. Daarna begeven we ons naar het pelgrimskantoor voor onze Compostela!  We zijn er niet alleen!  We schuiven wel 45 minuten aan.  Vele wandelaars en fietsers schuiven geduldig aan. 

 

 

 

We voelen ons opgenomen in een grote geheel.  We laten onze compostela dadelijk plastificeren in een winkeltje ernaast.  Om 11.00u. haasten we ons terug naar de kathedraal, waar we afgesproken hebben met Paul en Gerda.  We verschijnen op het internet na aanwijzingen van Lydia, van op het thuisfront met GSM.  Dan gaan we samen het stadje in.  Het is gezellig met zijn kleine straatjes.  Alle winkels puilen uit van de souvenirs.  De één al wat smaakvoller ingericht dan de andere.  Als we een terrasje doen, gaat Luk telefoneren terwijl Peter postkaarten gaat kopen.  Om 12.00 u. is er in de kathedraal een  pelgrimsmis.  De kathedraal zit én staat stampvol.  Als we binnenkomen, worden alle nationaliteiten opgenoemd van de pelgrims die vandaag gearriveerd zijn.  Na de viering wordt met veel flegma het  bekende wierookvat aangestoken.  Met veel show wordt hij door de zijbeuken gezwierd.  Een spontaan applaus breekt los en de priesters lachen er om.

Het zwaaien met het reuze wierookvat was folkloristisch, maar het had toch iets…

Luk bemerkt rechts van zich……..Miep en Henk!!  Ze zijn gisteren al aangekomen. Ze moeten nog een week terugfietsen naar Santander waar ze door de fietsbus worden opgepikt.  We wensen hen proficiat. Rond de middag trakteren we Paul en Gerda op een etentje voor al hun goede zorgen.  Het is gezellig eten op het terras onder de arcaden.  Dan gaan we op souvenirjacht voor het thuisfront.  Voor het eerst kunnen we in Spanje een Belgische krant kopen.  We slenteren wat rond in de stad en kijken naar de mensen.  Het is erg druk in de stad.  Compostela is een mooie stad met zijn verkeersvrij oude centrum.  Om 16.00u. nemen we afscheid van Santiago.  Ons doel is bereikt!  Als we aan de kathedraal op zoek gaan naar onze fietsen, blijken ze verdwenen.  Een lichte paniek maakt zich van ons meester.  Op het plein is alles afgezet want er wordt een film opgenomen.  Als we de andere kant van het plein bereiken, zien we tot onze opluchting de fietsen opzij staan. Na de opname mogen we het plein op en krijgen onze fietsen terug.  Samen fietsen we terug naar de camping, waar hetzelfde ritueel van de afgelopen dagen  wordt herhaald.  Tent op, bagage in orde maken, douchen, rusten…..  Paul en Gerda ontkurken champagne om onze aankomst te vieren.  We (de fietsen én de mobilhome) hebben het gehaald.  Andere mensen op de camping bekijken het tafereeltje en begrijpen het niet goed.  Aan tafel schrijven Peter en Luk postkaarten.  Onze laatste peseta’s kopen we op in een plaatselijk winkelcentrum waar een enorme supermarkt gevestigd is.  Gerda koopt verschillende soorten kaas en brood.  Rond 21.00u. eten we alles lekker op.  Paul weet dat er op de camping 4 mensen met een tractor uit Geel staan.  Ze zijn gisteren gearriveerd.  Ze hebben de tocht Geel – Santiago gemaakt in een woonwagen, getrokken door een tractor en dit in 6 dagen.  Ze hebben natuurlijk overal veel bekijks!  Ze vragen ons hoe ze moeten rijden naar de Cruz de Ferro want dat hebben ze gemist.  Ze zitten nog altijd met hun steen en die willen ze kwijt.  Morgen vertrekken ze richting Carcasonne waar hun vrouwen en kinderen hen zullen oppikken.  We nemen afscheid en wensen hen het beste toe met hun zoektocht naar Cruz de Ferro.  We gaan naar de tenten en praten zoals gewoonlijk wat bij.  Met een zalig gevoel kruipen we onze tenten in.  We bedanken Sint-Jakob dat hij ons veilig naar hier heeft gebracht én het thuisfront dat ons de kans gaf de uitdaging aan te gaan.  Het zit erop.  Een ervaring die ons hele leven zal bijblijven.  En nu, morgenvroeg naar huis!

 

 

Luk: ‘Ik slaap onrustig in, spijt dat het zo vlug voorbij is.  Maar ook opgelucht dat alles goed verlopen is en dat we morgen naar huis kunnen.  De wind steekt op, ik rits mijn tent toe.  Ik probeer te slapen.’

 


00:35 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.